Obudziłam się na czymś miękkim. Otworzyłam oczy, i zobaczyłam dziwne pomieszczenie, pełne jakiś rzeczy. Usiadłam na łóżku i od razu zauważyłam że jestem dziwnie ubrana. Miałam na sobie niebieską sukienkę do kolan, białą koszulkę, niebieski kołnierzyk związany czerwoną kokardą i długie, białe podkolanówki. Rozejrzałam się.
Już?- zapytała Luna, która weszła do pokoju ciągnąc za sobą dziwną teczkę.
Co tu się dzieje?- zapytałam.
Od tej chwili nazywasz się Mitsuki Tsukino, jesteś z wymiany uczniów z Okinawy- wyjaśniła- to jest twój dom, będziesz tu mieszkała. Masz tu klucze- rzuciła mi na kolana- za parę dni idziesz do szkoły. Chciałam byś poszła dzisiaj ale pomyślałam że dam ci czas na zapoznanie się ze wszystkim.
To jest Ziemia?- zapytałam zachwycona. Odłożyłam klucze na łóżko i wstałam.
Tak. Ty mieszkasz w ludzkim domu, będziesz jadła to co ludzie ziemscy, robiła to co ludzie ziemscy i będziesz taka jak ziemianka- odpowiedziała. Zaczyna mi się podobać.
Choć na miasto, oprowadzę cię- powiedziała i wyszła z pokoju. Poszłam za nią. Założyłam nowe buty, muszę przyznać że są bardzo ładne. Gdy otworzyłam drzwi, ujrzałam coś pięknego- wielkie niebieskie niebo a pod nim cywilizację. Wszyscy gdzieś szli, jechali dziwnymi pojazdami, rozmawiali. Bardzo się zachwyciłam tym widokiem.
Idziesz czy nie?- zawołała Luna na chodniku.
Tak, tak!- zawołałam jej i zamknęłam drzwi. Szłyśmy przez ruchliwe miasto. Luna opowiadała mi o mijanych obiektach, ludzkich zwyczajach i o miejscu w którym jesteśmy. Dowiedziałam się że mieszkam w Tokio które jest stolicą państwa Japonia. Luna opowiadała mi bardzo ciekawych rzeczach. Rozglądałam się. Wszędzie było kolorowo, dużo ludzi, mnóstwo wysokich budynków i dużo samochodów na ulicach. Nagle zorientowałam się, że nie słyszę Luny.
Luna? Luna?- wołałam. Och nie, zgubiłam się! Gdzie ona jest? Szłam cały czas i rozglądałam się. Zaczęłam się denerwować. W końcu stanęłam w miejscu i poczułam strach. Nie wiem gdzie jestem, jak trafić do domu, gdzie jest Luna, nic! Zauważyłam jakiś sklep. Przyjrzałam się mu. To nie był sklep, tylko miejsce z dziwnymi maszynami. Nie było dużo ludzi. Weszłam do środka, myśląc o Lunie. Nigdzie jej nie zauważyłam, chciałam wyjść na zewnątrz ale zainteresowałam się tymi maszynami. Zobaczyłam że jakieś dzieci grają w jedną z maszyn. Podeszłam żeby się przyjrzeć, o co chodzi? Na ekranie biegała jakaś postać i pokonywała przeszkody. Nagle pojawił się wielki stwór i pokonał dziewczynę. Na ekranie wyświetliło się Game Over.
Chcesz zagrać?- zapytała dziewczynka z czarnym warkoczem.
Znaczy... ja nie umiem się tym posługiwać...- zaczęłam.
Nauczymy cię!- powiedział chłopiec bez zęba z przodu. Usiadłam.
Tutaj naciskasz jak chcesz strzelić, tym prowadzisz, a tym atakujesz- pokazywały mi dzieci. Zaczęłam grać. Nieźle mi szło, cały czas zdobywałam punkty. Kiedy skończyłam, na ekranie pokazała się dziwna lista.
Jejku, ale ty dobra jesteś!- powiedział chłopiec bez zęba. Na ekranie wyświetliło się że zdobyłam największą ilość punktów ze wszystkich graczy którzy grali wcześniej. Ucieszyłam się.
Dzięki za grę, bardzo fajna- odpowiedziałam i wstałam. Dzieciaki zaczęły się kłócić które następne. Zaczęłam się śmiać. Rozejrzałam się za wyjściem, chciałam dalej szukać Luny. Wyszłam i co? Nie wiedziałam gdzie mam iść, w którą stronę się skierować. Luna gdzie jesteś...? Nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Pozostało mi czekanie tutaj na Lunę albo powrót do tamtego miejsca i poobserwowanie jak grają inni. Z jednej strony jeśli tu poczekam, to Luna mnie szybciej znajdzie, ale z drugiej strony umilę sobie czas patrząc na gry i w ten sposób zleci mi czas czekania na Lunę. Postanowiłam wejść do tych gier, żeby popatrzeć na te śmieszne dzieciaki. Nagle podjechał jakiś samochód. Bardzo błyszczał i był czerwony. Wysiadł z niego chłopak z długimi, czarnymi prostymi włosami, w eleganckim ubraniu. Wyjął jakiś notes I poszedł do środka budynku. Ja dalej czekałam na Lunę, coraz bardziej się denerwując. Po jakimś czasie ten chłopak znowu wyszedł. Przechodząc obok mnie, potrącił moje ramię.
Oj, wybacz- zaraz przeprosił.
Nic się nie stało- odpowiedziałam I się uśmiechnęłam, żeby mu nie było przykro.
Hm... A właściwie czemu tu stoisz?- zapytał.
No bo... kotka mi gdzieś uciekła I jej szukam- odpowiedziałam.
A nie powinnaś być dzisiaj w szkole?- zapytał ponownie. O nie.... Co ja mam mu odpowiedzieć? “No bo ja jestem sailor I muszę pomóc Lunie odnowić Księżycowe Królestwo a dopiero pierwszy dzień jestem na Ziemi”?
No bo.... Jestem tu nowa I dopiero się organizuję- odpowiedziałam szybko I bez zastanowienia. W sumie też prawda....
Hm....- pomyślał chłopak a po chwili powiedział- Tak w ogóle to ja ci się nie przedstawiłem- uśmiechnął się zakłopotany- jestem Masaru- wyciągnął dłoń do ściśnięcia. Uśmiechnęłam się.
Mitsuki- uścisnęłam dłoń. Chłopak spojrzał na zegarek I poszerzył oczy.
Oh, jestem spóźniony!- zawołał- trzymaj- dał mi małą kartkę- przyjdź kiedy będziesz mogła. Do zobaczenia- powiedział I szybko wbiegł do samochodu. Po chwili go odpalił I pomknął szybko. Gdy zniknął, spojrzałam na karteczkę:
ShiverProgramme Corporation. Akichabara- przeczytałam. Zaciekawiła mnie nazwa.
Mitsuki!- zawołała Luna która nagle wyłowiła się z tłumu ludzi.
Luna!- też zawołałam I podbiegłam do niej.
Gdzie ty byłaś?- spytałam gdy wskoczyła mi w ramiona.
Musiałam coś sprawdzić. Wybacz że cię zostawiłam samą- odpowiedziała.
Nic się nie stało- pogłaskałam ją po głowie I po chwili spytałam- Co teraz robimy?
Pójdźmy teraz do najbliższego sklepu, musisz sobie kupić coś do jedzenia- odpowiedziała. Poszłyśmy do sklepu. Ciekawe miejsce- dużo ludzi, mnóstwo produktów na półkach.
Weź koszyk I idź, ja ci wskażę co masz kupić- podpowiedziała mi, kiedy stanęłam w przejściu nie wiedząc co robić. Wzięłam ten dziwny przedmiot zwany koszykiem I poszłam prosto. Kupiłam płatki śniadaniowe, bułki, dwie butelki wody, mleko, frytki, banany, jabłka I czekoladę. Niektóre produkty mają ciekawe nazwy. Gdy zapłaciłam, spakowałam wszystko I wyszłam.
Mówisz że jak się nazywają tutejsze pieniądze?- zapytałam, gdy Luna pierwszy raz mi powiedziała jak się nazywa pieniądz tutaj używany do zapłaty za niektóre rzeczy.
To jest Jen- odpowiedziała, chyba troszkę zdziwiona moim entuzjazmem.
Teraz wracajmy do domu, musisz się jeszcze rozpakować- odpowiedziała. Wreszcie.... Mam dosyć wrażeń jak na dzisiaj.
Gdy weszłyśmy do domu, Luna skoczyła mi z ramion I zaczęła mi opowiadać o komunikacji. O, to mi się bardzo przyda.
Powinnaś zapoznać się z komunikacją miejską- zaczęła- tutaj ludzie nie latają ale posiadają inne środki szybkiego poruszania się w mieście. Podstawowym środkiem transportu jest samochód. Samochód napełnia się na paliwo I można nim szybko jeździć, ale trzeba się pilnować żeby nie za szybko bo można kogoś potrącić- a więc to jest ten samochód!- potem jest autobus. Autobus jest dla ludzi którzy nie posiadają samochodu a muszą się jakoś poruszać by dotrzeć do pracy. Następny jest rower. Bardzo fajny środek transportu, nie wydziela zanieczyszczeń, można nim jeździć bez ograniczeń I można go trzymać w mieszkaniu. Na razie tylko tyle powinnaś wiedzieć, głównie będziesz się poruszała autobusem.
Postaram się wszystko zapamiętać- odpowiedziałam lekko zakłopotana I zaczęłam rozpakowywać zakupy. Potem zorganizowałam sobie mieszkanie.
Wieczór. Ubrałam się w piżamę, bardzo wygodna I mięciutka.
Czas spać. Jutro będę trochę zajęta, więc możesz robić co chcesz- uprzedziła mnie Luna- idę powiedzieć wojowniczkom o twoim pojawieniu się- położyłam się do łóżka. Zamknęłam oczy. Luna zgasiła światło a dalej nie wiem co było bo zasnęłam.